هلیا!

تو زیستن در لحظه ها را بیاموز

و از جمیع فرداها پیکر کینه توز بطالت را میافرین!

مرگ ، سخن دیگریست.

مرگ، سخن ساده یی ست.

و من دیگر برای تو از نهایت ، سخن نخواهم گفت.

که چه سوگوارانه است تمام پایان ها.

برای تو از لحظه های خوش صوت

از بی ریایی یک قطره آب- که از دست می چکد

و از تبلور رنگین یک کلام

و از تقدس بی حصر هر نگاه - که می خندد.

برای تو از سر زدن سخن می گویم.

رجعتی باید هلیای من!

رجعتی دیگر باید

به حریم مهربانی گل های ابریشم

به رنگ روشن پرهای مرغ دریایی

به باد صبح

که بیدار می کند

چه نرم ، چه مهربان ، چه دوست

رجعتی باید هلیای من !

به شادمانی پر شکوه اشیا....

                                                          نادر ابراهیمی